Hoop
Hoop. Best een ingewikkeld woord. Het kan klinken als iets passiefs: afwachten en duimen dat het goedkomt. Bij mpowr kijken we er anders naar. Voor ons is hoop iets actiefs, iets wat je dóét en van waaruit je leeft.
Analyseren wat er allemaal niet goed gaat is belangrijk. En analyseren kunnen we als artsen als geen ander. Toch is er op een gegeven moment iets anders nodig: durven te verlangen naar hoe je het wél wilt. En de moed hebben om dat uit te dragen, ook als je omgeving soms wat moedeloos voelt.
Dat is geen blind optimisme. Ik zie heus wat er schuurt in de zorg: de werkdruk, de regels, de vermoeidheid in teams. Daarom noem ik mezelf een realistische zorgoptimist. Ik kijk naar wat er is, én naar wat er mogelijk is.
Transitiedeskundige Jan Rotmans zegt het treffend: we leven niet in een tijdperk van verandering, maar in een verandering van tijdperk. Dat voelt regelmatig als chaos. En uit chaos kan juist iets nieuws ontstaan. De mogelijkheden liggen er, de vraag is wie ze pakt. Ik hoop van harte dat wij als zorgprofessionals de regie nemen over hoe de zorg van morgen eruitziet. En dat kan op heel veel verschillende manieren.
Wist je trouwens dat je brein bij langdurige stress standaard op stilstand gaat, en dat je hoop letterlijk kunt trainen? In het artikel van deze maand lees je hoe dat werkt.
Hoop
Diep in onszelf dragen wij hoop.
Als dat niet het geval is,
is er geen hoop.
Hoop is een kwaliteit van de ziel
en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet
voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
verankerd voorbij de horizon.
Hoop in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde omdat alles goed gaat,
of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.
Hoop
is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme;
evenmin de overtuiging dat iets goed zal aflopen.
Het is de zekerheid dat iets zinvol is
onafhankelijk van de afloop,
onafhankelijk van het resultaat
Gedicht van onbekende dichter, geïnspireerd door de gedachten van Václav Havel.